Επ' άπειρον.

Εκεί που τελειώνει η τελευταία βουτιά
αρχίζει η επόμενη.
Κι αν δεν έχω μια θάλασσα μπροστά 
να την κοιτώ σαν περπατώ
δεν θα'χα άλλες μέρες να μετρώ.

Πρόσωπο με θάλασσα,
θάλασσα και μάχη.
Να βρίσκεται εκεί
να δίνει το παρόν
σε κάθε μου ανάγκη.

Κατάρα και ευχή 
λευκό σαν το χαρτί,
μπλε και θαλασσί
κ'ακούμπησες απάνω 
σα να'μουνα νεκρή. 

Δεν θέλω να θυμάμαι να σε ξεχνάω. 
Στο διηνεκές 
θα εναποθέτω κάθε χτες. 

Αυτοβιογραφικό

Πιο πολύ εγώ
λιγότερο εσύ.
Ίσως εσύ
μες στο εγώ μου.
Να πεθαίνω κάθε μέρα
για σένα,
μέσα σ'εμένα 
κ' μόνο για μένα.

Σε χαιρετώ. 

Άτιτλο.

Ο,τι κι αν έχω 
μπορεί να μην στο πω ποτέ.

Ο,τι κι αν είχα
μπορεί να το έμαθες εχθές.

Ο,τι κι αν έχω
ίσως να μην το είχα ποτέ.

Και ο,τι κι αν είχα
ίσως να το έχασα προθχές. 

Αριθμός 56.

Άνοιξα ένα παλιό τετράδιο

και το ξεφύλλισα βιαστικά.

Βρήκα κάτι τικ,

μόνα τους

σε μια λευκή σελίδα,

σκόρπια

ανάμεσα σε άλλες λευκές,

χαμένα.

Προσπάθησα να θυμηθώ. 

Γιατί τόσα άσκοπα τικ 

σε μια λευκή σελίδα στο κενό ;

"Μην μουτζαλώνεις έτσι άδικα ένα χαρτί."
Μου το ΄λέγε ο παππούς μου

και δεν τον άκουγα. 

Από κάτω βρήκα τον αριθμό 

πενήντα έξι. 

Δεν μπορούσα. 

Δεν μπορούσα να θυμηθώ.

Μετρούσα μήπως τα μπάνια μου στον Ράμνο

ή

μετρούσα πόσες μέρες είχα δουλέψει εκείνο το καλοκαίρι ;

Μετρούσα πόσες φορές είχα βουτήξει ριψοκίνδυνα κ' είχα ζήσει

ή

το πόσες έζησα, πεθαίνοντας, πάνω κάτω μ'ένα δίσκο ;

Ήταν τέσσερις μέρες 

μακριά από την στρογγυλοποίηση

και τα τικ,

ναι, εκείνα τα άσκοπα

δεν αντιστοίχησαν ποτέ 

με τον αριθμό 56. 

2.017 ανέλπιδα αντίο.

Όσες φορές δω την Κατερίνα,
κλαίω.
Όσες φορές τη διαβάζω, 

κάτι μέσα μου πεθαίνει αντί να γεννηθεί.

Πεθαίνει,

και δε γνωρίζω πως. 

Πεθαίνει, 

γιατί ξέρει ότι δεν έχει ελπίδα να ζει.

Δεν θα υπάρξει η ευκαιρία, ο χρόνος κ' ο τόπος 

για τη γέννησή του.

Σε μπουρδέλα γεννηθήκαμε 

και σε κωλόμπαρα θα πεθάνουμε.

Τετραήμερα πένθη για το τίποτα 

κ' ούτε ένα λεπτό πένθους 

για όλα εκείνα,

που πέθαναν μέσα μας εξαιτίας τους.

Ούτε ένα 24ωρο δεν αντέχαμε 

χωρίς ρολόγια.

Ούτε λίγο δε καταφέραμε, 

να γεμίσουμε τους δείκτες αυτού του μηχανισμού

με τα δάκρυα μας.

Ούτε 48 ώρες ήταν αρκετές

για να συνειδητοποιήσουμε,

το ανέλπιδο που ζούσαμε...

Είχαν πεθάνει όλα

πριν την ώρα τους.
Μαζί μ'αυτά κι εμείς κ αυτοί

κ'όλα τα σκουλήκια που συνέχιζαν να ξεμυτίζουν πάνω στη γη.

Είχαν καεί όλα.
Όλα και τίποτα.

Όλα ή τίποτα.
Ελάσσονος σημασίας πια. 

Man Ray.

Επιλεκτική αυτοκαταστροφή.

Όχι καλή μου,

η ζωή δεν είναι ντυμένη στα μαύρα.
Η ζωή ντύνεται μέσα από τα μάτια μας, με διάφορα ρούχα 

απ'όλες τις ντουλάπες του κόσμου. 

Εσύ επιλέγεις αν το μαύρο σου

θα είναι χαρούμενο, δυναμικό ή καταθλιπτικό.

Σε επέλεξε το συμφέρον.
Δεν σε κατηγορώ.
Μα παραδέξου το, έστω.
Οι έξυπνοι ανέκαθεν πιάνονταν κορόϊδα
πρώτα από τον εαυτό τους 

κ ύστερα απ'τους άλλους.

Και θα σας ξαναπώ,
όλοι στο τέλος της ζωής μας, αυτοκαταστρεφόμαστε
με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Μη νομίζετε δα πως ξεγελάτε τους λαβύρινθους του μυαλού σας
επειδή μας δίνεται εκείνη η επιλογή
της αυτοκαταστροφής μας.

Έχω αυτοκτονήσει μέσα μου, 

για να ζήσετε,

περίπου χίλιες (1.000) φορές.
Άλλες δεκαπέντε χιλιάδες (15.000) δεν θα είναι κάτι.

Μα ίσως να είναι η αυτοκαταστροφή που επέλεξα.
Η δική σου ποια ;

Η τέχνη του πλεξίματος.

Κρύβουμε μια άνοιξη
κάτω από τα παντελόνια μας
και κάθε φορά 
που μια πόρτα κλείνει δυνατά,
και ακούγεται αυτός ο αποκρουστικός γδούπος
ένα άνθος εκεί κάτω αρχίζει να μαραίνεται .

Ίσως να μην ζήτησε ποτέ της τον ήλιο.
Αποζητούσε, 
άφθονη υγρασία για να ζει
ακόμη κι αν είχε αλλεργία.

Επιλέγεις,
είτε θα πλέξεις με χοντρές κλωστές και κάθε τρύπα
θα είναι μια αθόρυβη πόρτα,
είτε,
θα ματώσεις, δίχως δαχτυλήθρα στα ακροδάχτυλα σου 
χτυπώντας δυνατά την πόρτα.