2.017 ανέλπιδα αντίο.

Όσες φορές δω την Κατερίνα,
κλαίω.
Όσες φορές τη διαβάζω, 

κάτι μέσα μου πεθαίνει αντί να γεννηθεί.

Πεθαίνει,

και δε γνωρίζω πως. 

Πεθαίνει, 

γιατί ξέρει ότι δεν έχει ελπίδα να ζει.

Δεν θα υπάρξει η ευκαιρία, ο χρόνος κ' ο τόπος 

για τη γέννησή του.

Σε μπουρδέλα γεννηθήκαμε 

και σε κωλόμπαρα θα πεθάνουμε.

Τετραήμερα πένθη για το τίποτα 

κ' ούτε ένα λεπτό πένθους 

για όλα εκείνα,

που πέθαναν μέσα μας εξαιτίας τους.

Ούτε ένα 24ωρο δεν αντέχαμε 

χωρίς ρολόγια.

Ούτε λίγο δε καταφέραμε, 

να γεμίσουμε τους δείκτες αυτού του μηχανισμού

με τα δάκρυα μας.

Ούτε 48 ώρες ήταν αρκετές

για να συνειδητοποιήσουμε,

το ανέλπιδο που ζούσαμε...

Είχαν πεθάνει όλα

πριν την ώρα τους.
Μαζί μ'αυτά κι εμείς κ αυτοί

κ'όλα τα σκουλήκια που συνέχιζαν να ξεμυτίζουν πάνω στη γη.

Είχαν καεί όλα.
Όλα και τίποτα.

Όλα ή τίποτα.
Ελάσσονος σημασίας πια. 

Man Ray.

Επιλεκτική αυτοκαταστροφή.

Όχι καλή μου,

η ζωή δεν είναι ντυμένη στα μαύρα.
Η ζωή ντύνεται μέσα από τα μάτια μας, με διάφορα ρούχα 

απ'όλες τις ντουλάπες του κόσμου. 

Εσύ επιλέγεις αν το μαύρο σου

θα είναι χαρούμενο, δυναμικό ή καταθλιπτικό.

Σε επέλεξε το συμφέρον.
Δεν σε κατηγορώ.
Μα παραδέξου το, έστω.
Οι έξυπνοι ανέκαθεν πιάνονταν κορόϊδα
πρώτα από τον εαυτό τους 

κ ύστερα απ'τους άλλους.

Και θα σας ξαναπώ,
όλοι στο τέλος της ζωής μας, αυτοκαταστρεφόμαστε
με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Μη νομίζετε δα πως ξεγελάτε τους λαβύρινθους του μυαλού σας
επειδή μας δίνεται εκείνη η επιλογή
της αυτοκαταστροφής μας.

Έχω αυτοκτονήσει μέσα μου, 

για να ζήσετε,

περίπου χίλιες (1.000) φορές.
Άλλες δεκαπέντε χιλιάδες (15.000) δεν θα είναι κάτι.

Μα ίσως να είναι η αυτοκαταστροφή που επέλεξα.
Η δική σου ποια ;

Η τέχνη του πλεξίματος.

Κρύβουμε μια άνοιξη
κάτω από τα παντελόνια μας
και κάθε φορά 
που μια πόρτα κλείνει δυνατά,
και ακούγεται αυτός ο αποκρουστικός γδούπος
ένα άνθος εκεί κάτω αρχίζει να μαραίνεται .

Ίσως να μην ζήτησε ποτέ της τον ήλιο.
Αποζητούσε, 
άφθονη υγρασία για να ζει
ακόμη κι αν είχε αλλεργία.

Επιλέγεις,
είτε θα πλέξεις με χοντρές κλωστές και κάθε τρύπα
θα είναι μια αθόρυβη πόρτα,
είτε,
θα ματώσεις, δίχως δαχτυλήθρα στα ακροδάχτυλα σου 
χτυπώντας δυνατά την πόρτα. 

Οι μαύροι δίσκοι.

Σημαδεύουν τη ζωή σου, 
μ' ένα δίσκο γεμάτο ποτήρια.
Το ένα πάνω στ' άλλο.
Βρώμικα, θολά και λιπαρά
μετά από τα αγγίγματα τους.

Δυσκολεύεται η λαντζιέρα  να τα καθαρίσει.
Τα χιλιάδες τριψίματα
πάνω από τον νεροχύτη,
- όπου έχει αφήσει την βρεγμένη της ψυχή -
δεν είναι τίποτε μπροστά στην ατελείωτη δίψα τους για απληστία.

Στους μαύρους δίσκους
τα πάντα μπαίνουν πάνω με μαθηματική ακρίβεια.
Βάζεις κέντρο άδεια
και στις άκρες γεμάτα. 
Μισοάδεια ή μισογεμάτα δεν έχει σημασία.
Το ρίξιμο του δίσκου είναι καθοριστικό. 

Πέντε βήματα απ΄το ταμείο
και δέκα μέχρι τον Φάρο.
Πενήντα βήματα στην ακτή
και πάλι πίσω στην αρχή.
Μαθηματική δραστηριότητα χωρίς τέλος.

Μες στα σκοτάδια 
οι δίσκοι μένουν αναποδογυρισμένοι
και κάποιες φορές καθαροί από βάρος.
Το θέμα είναι,
πως θα τους ξανασηκώσεις μετά το 
σούρουπο. 

Παραλία Ράμνος.
Μουτσούνα, Νάξος. 

Η αλλεργία .

Σκηνοθέτησε την ζωή της 
πάνω σε μια τραπεζαρία 
που έβλεπε,
σε ένα γεμάτο από κουτσουλιές ,μπαλκόνι. 

Βρεθήκαμε γυμνοί και άπραγοι 
μπροστά στις βιαιότητες της μοίρας.
Γελάσαμε.
Κλάψαμε .
Στην τελική,
σκοτώσαμε και κάποιους.

Ωραία ήταν,
καθώς στεκόμασταν με γουρλωμένα μάτια 
να κοιτάζουμε τα μαύρα κοράκια 
που μας κατασπάραζαν.

Τα χέρια της
κάτω απ΄το τραπέζι
αμήχανα,
υγρά
και μουδιασμένα.

Τέσσερα από τα δέκα δάχτυλα
μπλέκονταν μεταξύ τους
και αποζητούσαν 
την συμπόνια των δύο που περίσσευαν.

Το δέρμα ούρλιαζε στον  ιδρώτα
"Μη,μη με χτυπάς άλλο
κρυώνω 
και αργοπεθαίνω εξαιτίας σου. "

Εκείνη συνέχιζε να λέει 
πως φταίει η υπερευαισθησία τους δέρματος της.
Και τότε,όλοι οι εν ζωή οργανισμοί,σωπάσαν.
Σα να ξέραν.

Δίπλα στα τρένα,έχε γεια προσφυγιά .

Ένα λεπτό σκοινί
απλώθηκε στην απέναντι όχθη,
με ελπίδες κρεμασμένες και μουχλιασμένες,
παρόμοιες με εκείνες της γειτόνισσας 
που σακατεύτηκε από τον άνδρας της.
Η υγρασία,
τα ξεπάστρεψε όλα στο πέρασμα της.

Μούχλιασαν τα όνειρα και οι ζωές τους,
πριν προλάβουν να διαβούν,
τον δύσβατο τούτο δρόμο της ελευθερίας.

Χόρεψαν μες την βροχή 
με χέρια πεσμένα 
δίπλα από τα τρένα. 
Αυτά τα τρένα φαντάσματα 
που τους υπόσχονταν δειλινά 
γεμάτα θαύματα. 

Χόρεψαν κι δύο μικρές 
σαν τα φύλλα του πλατάνου 
που χάνονταν σε ρεύματα 
και στοιχειωμένα βλέμματα.

Κι αν μας αγκάλιασαν μια και δυο φορές 
σε ΄κείνα το χρωστάμε, 
που μας φύλαξαν για το αύριο 
βροχές με ήλιους,σε γκρίζες πολιτείες
και ζωές σε δήμους με άδειες ιστορίες. 

Το κόκκινο πορτατίφ.

Ήρθε στο δωμάτιο, 

με τρεμάμενη φωνή   

και όλο το θάρρος που της δόθηκε στη ζωή

και μου ζήτησε τον λόγο 

της τόσης σκοτεινιάς.

"Άναψε κανα φως,

δεν φαίνεται τίποτα εδώ μέσα.."

Και πάτησε τον διακόπτη

του κόκκινου πορτατίφ.

Έβλεπε αρκετό σκοτάδι στα μάτια μου.

Δεν άντεχε τόσο και στον χώρο μου.

Ήρθαν οι πουτάνες,
να μας θυμίσουν τι σημαίνει 

να ζεις με ένα κόκκινο φως πάνω από το κεφάλι σου

ώστε να μην πέσεις στην δική σου κόκκινη κόλαση. 

Κι εμείς,

τις απορρίψαμε ως σκουπίδια της κοινωνίας 

που παλεύουν να μείνουν ζωντανές

σε κάποιο στενό τους δρόμου.