Το πιο ζεστό χρώμα.

Απλά φοβάμαι να χάσω την ψυχή της ψυχής μου.

Φοβάμαι να ξανανιώσω.

Αλήθεια στο λέω και θέλω να με πιστέψεις. 

Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να ξεχάσω αυτό το "μπλε" που δημιουργήθηκε μέσα μου.

Ξέρεις,άβυσσος η ψυχή κ' αν χαθεί αυτό δε θα το ξαναβρώ.

Απλά θα έρθει κάτι άλλο,πιο μεγάλο ίσως.

Αλλά δεν θέλω ρε διάολε,απλά όχι. 

Μπλε κάθε νύχτα. 

Μπλε κάθε μέρα. 

Μπλε το χιόνι που με καίει .

Μπλε ο κάθε γαμημένος ήλιος που δύει κ ανατέλλει.

Καληνύχτα. 

Το τίποτα.

Ένα τίποτα ρε μαλάκα,αυτό .
Από 'δω κι από 'κει σαν το αδέσποτο σκυλί,
τριγυρνώ ψάχνοντας το καταφύγιο που θα με ζεστάνει. 
Και να πω ότι δε το βρήκα; 
Ψέματα θα 'ναι. 
Γιατί πολλοί ήρθαν προσφέροντας αυτή την στέγη .

Μα τι γράφω; Τι λέω ; 
Αναλώνομαι σε τιποτένιες σάρκες,
με αγγίζουν μα δεν αγγίζω,
με φιλούν μα δεν φιλώ αυτό που θέλω,
μόνο ένα τίποτα. 

Στην προκειμένη περίπτωση 
το περιεχόμενο του τίποτα παίρνει σάρκα κ' οστά με κάποια τίποτα,
που απλά βρίσκονται στον δρόμο μου ως τίποτα...
να,σαν σκουπίδια ας πούμε. 

Ρε παιδί μου,απλά δεν μου προσφέρουν τίποτα,
μα εγώ συνεχίζω στα τίποτα να καταστρέφομαι .
Δίνομαι σε τιποτένιες αγκαλιές και σε τιποτένιες ηδονές .
Ηδονές που με σαπίζουν.
Σάπια γαμήσια,σάπια τσιμπούκια,σάπια αγγίγματα. 
Όλα σαθρά κ' ανιαρά . 

Πως να μην είναι,
αφού λείπεις γαμώ την παναγία μου;
Ξέρεις,
γκρίνιαζα περισσότερο 
για την τρέλα που κουβαλούσες μέσα στο κεφάλι σου. 
Γκρίνιαζα όταν σου χαμογελούσα 
κι εσύ όλο κ κάτι θα σκεφτόσουν,
επειδή σου έτρωγε τα σωθικά 
αυτή η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. 
Θύμωνα που δεν έβλεπες το χαμόγελό μου 
και δεν σε έκανε να τα ξεχάσεις όλα.
Τσαντιζόμουν που με γαμούσες 
κ σκεφτόσουν αν έκλεισες καλά το πορτμπαγκάζ. 

Δεν ήθελα να θυμώνω μαζί σου.
Ήθελα απλά 
να σου χαϊδεύω τα σγουρά μαλλιά σου 
και να κοιτάω τα πράσινα σου μάτια. 
Ξέρεις είχες εκείνα τα μάτια 
που έβγαιναν μέσα από ένα άσπρο κελί
- μετά από πολλά χρόνια σκοτεινιάς κ' ψυχοφαρμάκων - 
ε,αυτά τα μάτια της ψυχασθένειας αγάπησα κι εγώ.

Και στο είχα πει εξ αρχής,ή δυστυχισμένη χωρίς εσένα ή ευτυχισμένη μαζί σου.
Κι έφυγες. 

Ο Βασανιστής της νύχτας.

Όπως κάθε βράδυ,έβγαλα τον σκυλούκο μου βόλτα στο ερημικό δασάκι,που μόνο για έναν βιασμό είναι κατάλληλο .
Τι να κάνουμε,εγώ ηρεμώ εκεί μαζί με την ψυχή της ψυχής μου. 
Είχε το πιο όμορφο φεγγάρι απόψε,κι ας μην ήταν ολόγιομο,κι ας ήταν Φλεβουδιάρικο,κι ας μου έκανε την καρδούλα πέτρα.
Ξέρεις γιατί ; 
Που να ξέρεις βρε καημένε αν δεν έχεις πάει στον παράδεισο...
Έβλεπα το φεγγαράκι λοιπόν,και του μιλούσα..δίπλα του πετούσε ένας άσπρος γιγάντιος γλάρος απειλώντας το φεγγάρι.
Ήταν τόσο επιβλητική όμως η παρουσία του φεγγαριού στο σκότος,που δε τόλμησε ούτε καν να το κρύψει.
Κι έτσι όπως πέρασε ξυστά από τον στρογγυλό φωτεινό κύριο,δημιούργησε να, αυτήν την διάθλαση που μαθαίναμε στην τρίτη λυκείου μωρέ,στην φυσική,και το θυμούμαι διότι ήταν απο τα μόνα που με ενδιέφεραν,αφού με είχε κάνει να κατανοήσω περισσότερο το λογότυπο των Pink Floyd "με την πιο σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού".
Φύσηξα ένα κάρο καπνό απ'τα τσιγάρα μου στη μούρη του φεγγαριού μπας κ μου αγριέψει .
Δε το 'κανε όμως. 
Γιατί ξέρει . 
Ξέρει ότι αυτή την επιβλητική και ταυτόχρονα γεμάτη ελπίδες μούρη,θα την τρώω το καλοκαίρι για 1μιση,ίσως 2 μπορεί και 3 μήνες,αν όλα πάνε κατ'ευχήν. 
Του έδωσα μια τζούρα απ'το τσιγάρο μου και του ψιθύρισα.
"Τα λέμε σε 5 μήνες βασανιστή,στον Ράμνο,ραντεβού στις 3 τα μεσάνυχτα με την θάλασσα." 

Όλοι εσείς κ' μόνη μου.

Θα μπορούσα να πω πολλά περισσότερα, θα μπορούσα να πω τόσα ώστε να με μισείτε για την υπόλοιπη ζωή σας.Προτιμώ όμως να σας μισώ εγώ περισσότερο μέχρι να εξαφανιστείτε. 

Για όλους εσάς που μου προκαλείτε καθημερινά μια αηδία στο στόμα και στην ψυχή,για όλους εσάς που είστε φασίστες,σεξιστές,”πατέρες”,”μητέρες”, “άντρες” και “γυναίκες”,για όλους εσάς που θα φέρνετε μια ζωή θλίψη κ’ δυστυχία στις ανθρώπινες ψυχές. Όλοι εσείς θα έχετε πάντοτε το μίσος
μου.

Παράξενο πράγμα η Αγάπη. 
Την μια δεν μπορείς να κοιμηθείς αν ο λευκός κορμός του σώματός του 
δεν αναπληρώνει το μαξιλάρι σου.
Και απο την άλλη κοιμάσαι 21 ώρες,για ξεχάσεις,
να μην σκέφτεσαι τι σου έκανε η Αγάπη με το γέμισμα της.

Κοίτα να δεις πως ξέπεσα.
Ρε Σοφιό,που είναι η δύναμη που τόσα χρόνια κέρδιζες μόνη σου;
Γιατί δε βάζεις τέντες στα μάτια σου να μην βρέχονται από το κενό; 
Κενό . Αυτό.
Φοβάσαι να μην επιστέψει το κενό.
Ε είναι βάναυσο,όπως κ να το κάνουμε . 
Γεμίζεις το κενό με οτιδήποτε υπαρκτό...να μην αδειάσει με κάτι ανύπαρκτο.

'Οταν ξεγελάσεις την πραγματικότητα -τότε,μόνο τότε- 
θα είμαστε μαζί.
Γιατί οι άνθρωποι είναι ικανοί να ζουν στο μυαλό τους 
δύο καταστάσεις...
Αυτή της πικρής και άξεστης ζωής τους 
και αυτή της μεγαλειώδους φαντασίας τους,
γιατί μόνο αυτή τους βοηθά να ξεφύγουν
& να ζουν έστω και για λίγο,έστω και για μια στιγμή,γαλήνια.
Ο καθένας μπορεί να την χειριστεί όπως επιθυμεί την 
γαμημένη την πραγματικότητα...
Ένα είναι το σίγουρο,ότι θα την παρατήσει αν θέλει να ζήσει.